-


* در صورتیکه محصولی اصلاً بازار داخلی ندارد (مثل پوست و پشم) و ممکن می‌باشد بازار فرنگی داشته باشد خوب تر می‌باشد عوارض آن دست کم یا این که در مواقعی بدون عارضه ها باشد .


* در صورتیکه در محصولاتی ایجاد اضافی داریم علاوه بر حذف عوامل ساختاری؛ تخصیص مشوقهای صادراتی منجر رونق، دوام و گسترش می شود . سامانه عشایری دام طبیعی ساخت می نماید که در بیرون مرز و بوم خواهان دارد و قیمت بالایی برای آن می پردازند .

در این دسته موارد، چه بسا در صورت اضافی نبودن تولید، میتوان بررسی هزینه و درآمد نمود که آیا صادرات این محصول و واردات جنس مشابه، به صرفه می باشد یا این که نه؟

* در برخی زمان های زمانی، بحث تهیه و تنظیم بازار داریم؛ بر پایه پیک مصرف (اعیاد و مناسبت ها) یا این که تولید میتوان دلایل را برداشت یا این که گذاشت و در مواقعی ممنوعیت تولید نمود .


* در مواردی از گزاره گوشت قرمز نیاز درون داریم البته تقاضا برای خرید آن به دلیل بها ها و توانایی مالی ذیل مصرف کننده کم می باشد (مشکل مصرف کننده)؛ در نتیجه ممکن واسطه ها به عامل بخش اعظم بودن تقاضا، ارزش خرید را ناچیز کنند که می تواند سبب از فی مابین رفتن ایجاد کننده شود . لذا در این موارد در صورتی‌که بازار صادراتی داریم، خوب تر میباشد مسیر صادرات هموار شود تا انگیزه ای برای استمرار ساخت و ساخت کننده حاصل شود . در سود اعمال عوارض گمرکی به دسته ای باشد که در تولیدکننده ایجاد هدف کند .

* صادرات دام زنده ی نژاد مطرح در حفاظت ذخیره ژنتیکی، بهتر می‌باشد ممنوع باشد .


به طور کلی، واردات محصول، حمایت از مصرف کننده می تواند باشد و واردات گذاشته ها و صادرات فرآورده مازاد، حمایت از ساخت کننده و با کاهش هزینه ایجاد می تواند حمایت از مصرف کننده هم باشد . بخش کشاورزی و دامپروری به برهان برخورداری از پتانسیل صادرات محصولات، از مهم ترین بخش های اقتصادی مملکت محسوب می شود و می بضاعت و توان با سرمایه گذاری در ایجاد صنعت های تبدیلی (مثلاً لبنیات، چرم و …) و ایجاد محصول نهایی، ضمن تولید زمان های شغلی جدید، با افزایش قیمت افزوده، سبب ساز ارتقا درآمد و ایجاد ناخالص ملی شود . تولید اتحادیه های ساخت کنندگان و صادرکنندگان (نظیر اتحادیه صادر کنندگان پوست، سالامبورو چرم ایران) نیز می تواند موثر باشد .





:: موضوعات مرتبط :
تاريخ : جمعه 30 آذر 1397 | 1:50 | نویسنده : alizadeh |